Wat is het verschil tussen 'ter beschikking stellen' en 'verstrekken' van politiegegevens?

Ter beschikking stellen is het delen van politiegegevens binnen het Wpg-domein: met anderen die zelf ook politiegegevens verwerken en daarvoor zijn geautoriseerd, zoals de politie, andere boa's en bijzondere opsporingsdiensten. Verstrekken is het delen met personen of instanties buiten het Wpg-domein, zoals de burgemeester, een toezichthouder of een samenwerkingspartner; daarvoor gelden de verstrekkingsregels (artikel 16 tot en met 20 Wpg en artikel 6 en 7 Bpg boa, zie ‘Welke routes zijn er om politiegegevens uit de opsporingstaak van boa's te verstrekken aan anderen dan politie en KMar’). Het verschil zit ook in 'moet' en 'kan'. Ter beschikking stellen is een plicht: de verwerkingsverantwoordelijke 'stelt ter beschikking' (artikel 15, eerste lid, en artikel 46, tweede lid, Wpg). Die plicht geldt alleen binnen het Wpg-domein, dus tussen de opsporingsdiensten (politie, KMar, Rijksrecherche, bijzondere opsporingsdiensten en boa's), en alleen voor zover de ontvanger de gegevens nodig heeft voor zijn taak (need to know). Verstrekken is in de regel een bevoegdheid, geen plicht: de wet zegt 'kan' of 'kunnen' (artikel 17 tot en met 20 Wpg, hoofdstuk 4 Besluit politiegegevens en artikel 6 en 7 Bpg boa). Ook als een grondslag het toelaat, beslist uw werkgever dus zelf of verstrekking noodzakelijk en verantwoord is; een ontvanger kan er geen recht aan ontlenen. Uitzondering is artikel 16 Wpg: aan het openbaar ministerie en de burgemeester 'verstrekt' de verwerkingsverantwoordelijke, voor zover zij de gegevens nodig hebben voor hun taak. Uitgangspunt van de wet is dat het delen van gegevens binnen het Wpg-domein de kwaliteit van het opsporingswerk verbetert.